Saturday, January 13, 2018

The Morning After a Snowy Night


 
There are few things in nature so rewarding as getting up in the morning after a shroud of snow fell during the night. This morning was no exception on Lily Rose Ranch.
 

 

A poem about snow by Emily Dickinson
 
It sifts from leaden sieves,
It powders all the wood,
It fills with alabaster wool
The wrinkles of the road.
 
 
It makes an even face
Of mountain and of plain, —
Unbroken forehead from the east
Unto the east again.
 
 
It reaches to the fence,
It wraps it, rail by rail,
Till it is lost in fleeces;
It flings a crystal veil
 
 
On stump and stack and stem, —
The summer’s empty room,
Acres of seams where harvests were,
Recordless, but for them.

 

Road through a snowy woods





Waiting to be fed


Cabin is a snowy woods

A shed at a frozen pond
 
 
 

Friday, May 5, 2017

Nietemin...Waarom Is Die Wereld so Faktap

 
Dit is nie elke dag dat artieste en musikante, wat taal daagliks gebruik om emosie, woede, blydskap, liefde, haat, geskiedenis, phychedelic idees, drome, redenasie, evangelisme, en ander stories te verkoop, hul taal vereer in ‘n liedjie nie. Stef Bos en Amanda Strijdom (Strydom) het.
 


Hier by ons en regtig orals oor Amerika is daar lokale radiostasies wat gewoonlik Klassieke Rock & Rock uitsaai. Afhangende van hoe jy Classic Rock definieer, sal jy by die een baie AC/DC, Led Zeppelin en ‘n horde van Amerikaanse “big hair bands” van die sewintigs en tagtiger jare hoor. By die ander een is Die Rollende Klippe (Rolling Stones), Pienk Vlooie (Pink Floyd), Elton John, Bruce Springsteen, The Eagles, en nog ‘n horde van Amerikaanse “big hair bands” te hoor. Maar elke nou en dan dan adverteer stasie nommer twee: “We are not ashamed to play this on our radio station” en dan hulle trek weg met ‘n obskure nommer een van die verlede of iets “folksy” of “countryside.”

As ek soms met mede Suid Afrikaners oor musiek praat en ek bring die name Amanda Strydom of Coenie De Villiers op of selfs Thys Nywerheid of Battery 9 dan kry ek so ‘n tweede kyk wat sê:

“Huh!...O ja…die kaberet sangers!” of "Wie's hulle?"

 
Opgeneem 25 September 2008 in die Koninklijk Theater in Amsterdam, Nederland. 

Miskien is ek van ‘n vorige tydperk en De la Rey is eintlik ‘n karakter uit die geskiedenis boeke en nie so seer die naam van ‘n gewilde liedjie nie. En Karlien van Jaarsveld...wel...nietemin...

Ek is nie skaam om te sê ek geniet Amanda en Coenie en selfs sekere van Karen Zoid en ander soortgelyke komposisies. Kaberet oftenot, wie het nou eintlik genres nodig? Dis die genot van die musiek wat tel.

Karen Zoid bly 'n gusteling. 
  


 
So gepraat van Thys Nywerheid, hulle het in Januarie 2017 hul nuutste album uitgereik. Die eerste in baie jare. Met hulle onlangse uitreiking Brekfis in Orania het hulle blykbaar ‘n bladsy uit die Heuwels Fantasties se boek geskeur. Alles klink ‘n bietjie te geprogrameerd en te Pop-py en te "Heuwels Fantasties". Dis ‘n jammerte want hulle Husse Met Lang Messe van jare gelede bly een van my gunsteling alternatiewe Afrikaanse albums. Hulle het hulle funk verloor. 

Wel, genoeg gesê voordat ek hierdie bladsye verder bemes met woordelike misstof.

Ietsie nuut van Thys Nywerheid en ook hedendaags toepaslik...